Bohdan Hieronim Cywiński
Biografia
Bohdan Hieronim Cywiński urodził się 19 lipca 1939 roku w Milanówku. Jest absolwentem VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1956). Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie poznał Karola Wojtyłę. Doktorat obronił z filozofii, a w 1995 roku uzyskał habilitację na KUL, zaś w 2011 roku tytuł profesora nauk humanistycznych.
W latach 1962-1964 pracował w Instytucie Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Związany z warszawskim Klubem Inteligencji Katolickiej, publikował w miesięczniku „Więź”. W 1966 roku został członkiem redakcji miesięcznika „Znak”, a w 1973 roku jego redaktorem naczelnym. Zrezygnował z tej funkcji w 1977 roku, gdy uczestniczył w głodówce w kościele św. Marcina w Warszawie.
Jako działacz opozycji współtworzył Uniwersytet Latający (1977) i Towarzystwo Kursów Naukowych (1978), gdzie był wykładowcą i rzecznikiem prasowym. W sierpniu 1980 roku podpisał apel 64 uczonych do władz o dialog ze strajkującymi, a następnie udał się do Gdańska, gdzie wszedł w skład Komisji Ekspertów przy MKS. Był jednym z inicjatorów „Solidarności” i zastępcą redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”.
W latach 1981-1990 przebywał we Włoszech, Szwajcarii i Francji, organizując pomoc dla opozycji i wydając kwartalnik „Widnokrąg”. Odebrał z ramienia podziemnej Solidarności Pokojową Nagrodę Nobla dla Lecha Wałęsy. Po powrocie pracował w „Rzeczpospolitej”, wykładał na uniwersytetach w Warszawie, Wilnie i na Białorusi. Był profesorem UKSW i Uniwersytetu Wileńskiego.
W latach 2002-2004 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy. Pełnił funkcję doradcy prezydenta Lecha Wałęsy i premiera Jana Olszewskiego. W 2004 roku był liderem listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców w wyborach do Parlamentu Europejskiego.
Za zasługi dla niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów został w 2006 roku odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 roku otrzymał wyróżnienie Jury Nagrody im. Jerzego Giedroycia za książkę „Szańce Kultur”. Autor ponad tysiąca artykułów i kilkunastu książek, w tym najważniejszej „Rodowody niepokornych” (1971).