Zdzisław Rados
Biografia
Zdzisław Rados urodził się w 1923 roku w podwarszawskim Milanówku. Od wczesnej młodości wykazywał zdolności artystyczne, które później rozwinął w swojej twórczości rzeźbiarskiej, głównie w drewnie.
W 1968 roku opuścił rodzinny dom i przeprowadził się w Bieszczady, które wyludniły się po akcji „Wisła”. Zamieszkał w łemkowskiej chyży, gdzie spał na żelaznym łóżku, które według lokalnych podań mogło należeć do Aleksandra Fredry. Utrzymywał się między innymi z rzeźbiarstwa, zdobywając rozgłos głównie dzięki figurom diabłów, które stały się jego znakiem rozpoznawczym.
Jego dom szybko stał się legendarnym miejscem spotkań i „pielgrzymek” hipisów oraz zbuntowanej młodzieży w latach 70. XX wieku. Pomimo ograniczeń osadniczych na tych terenach i różnych szykan ze strony Milicji Obywatelskiej, Rados pozostał otwarty dla przybyszów, stając się bohaterem wielu bieszczadzkich legend. Był także obiektem licznych artykułów prasowych i reportaży telewizyjnych, m.in. „Jagodowy Król” w Telewizji Polskiej.
Zdzisław Rados zmarł 26 listopada 1996 roku i został pochowany na cmentarzu w Cisnej. Jego grób stał się celem kultowych wypraw. Ku czci „Ducha Gór” Arek Zawiliński i zespół Na Drodze stworzyli balladę bluesową „Zdzichu Rados - Pojedynek”.